Alexandre Baradez: "Sommige mensen beginnen de soliditeit van de Amerikaanse obligatiemarkt te testen."

The Big Whale: Hoe beoordelen we de huidige situatie?

Alexandre Baradez: We kunnen een aantal zeer duidelijke observaties maken. Ten eerste bevinden we ons in een situatie van extreme volatiliteit op de Amerikaanse en Europese markten. De VIX, die de volatiliteit meet, is gestegen tot 60, een niveau dat sinds de Covid-19-pandemie niet meer is gezien. Dit is ongekend in meer dan 20 jaar, als we de gezondheidscrisis en de subprimecrisis buiten beschouwing laten. Dit betekent dat we midden in een crash zitten, ook al is dat enigszins contra-intuïtief omdat het woord 'crash' vaak beelden oproept van een plotselinge, onverwachte val. Hier is het anders: deze crash is deels 'zelf veroorzaakt', direct veroorzaakt door de handelsbeleidsbeslissingen van de Amerikaanse president. Er was geen externe schok; het waren politieke beslissingen die de paniek veroorzaakten.

Op de aandelenmarkt wordt een daling van 15 tot 20% in een paar dagen al als een crash beschouwd, ongeacht de oorzaak. En hier prijst de markt niet alleen een recessie in, maar een zeer snelle krimp van de groei. We zijn gegaan van een groei van 2,4% in de laatste helft van het jaar in de Verenigde Staten naar een scenario waarin we vrezen voor een recessie in de eerste helft van het volgende jaar, misschien zelfs een krimp van 2% van het BBP. Dit soort snelle omslag in een economische cyclus is alleen mogelijk als er een massale schok is in het vertrouwen, en dat is precies wat er gebeurt: het consumenten- en ondernemersvertrouwen daalt al maanden scherp en versnelt nu.

Is deze recessie onvermijdelijk of kan ze nog worden vermeden?

Ze is niet volledig onvermijdelijk, maar ze is wel zeer waarschijnlijk geworden. Wat momenteel de vrees voor een recessie aanwakkert, zijn de leidende indicatoren, die barometers van vertrouwen zijn. In het verleden zijn de industriële PMI's soms maandenlang in krimpgebied geweest zonder een echte recessie te veroorzaken, met name tussen 2022 en 2024, toen de industrie tekenen van zwakte vertoonde maar de Amerikaanse groei stabiel bleef rond 2-3%. Maar deze keer is het anders omdat het de dienstensector is die stagneert, en de Amerikaanse economie is voor 80% gebaseerd op diensten.

De laatste ISM Services toont een krimp in nieuwe orders, wat een zorgwekkend vroeg signaal is. En tegelijkertijd stijgt de component "prices paid" van deze ISM weer, wat het risico op stagflatie kan doen herleven: activiteit die vertraagt maar met blijvend hoge prijzen. Grote banken zoals Goldman Sachs zien hun winst ook sterk dalen, wat aantoont dat de vertraging al merkbaar is. Dus zelfs als technisch gezien de recessie er nog niet is, lijkt de krimp van de activiteit in dit stadium vrijwel zeker.

Wie staat er momenteel sterk in de handelsoorlog?

Voorlopig behoudt de Verenigde Staten een relatieve machtspositie, vooral omdat het de grootste consumentenmarkt ter wereld vertegenwoordigt. Wanneer je koopkracht hebt die een groot deel van de Europese, Chinese of Aziatische export aantrekt, heb je enorme hefboomwerking. Als de VS hun consumptie vertragen, schieten ze niet alleen zichzelf in de voet: ze raken ook alle grote exporterende economieën.

Toch blijft hun positie fragiel omdat die gebaseerd is op zeer hoog binnenlands vertrouwen en gezonde financiële markten. De Amerikaanse markten zijn echter al 20% kwijtgeraakt in enkele maanden tijd, en als de correctie nog eens 10 of 15% doorgaat, wordt de binnenlandse druk voor Trump onhoudbaar, vooral via zijn eigen politieke en economische achterban. Bovendien is de recente stijging van de Amerikaanse rente als gevolg van vrees voor massale obligatieverkopen een zorgwekkend teken. De markten zouden de echte rem kunnen worden tegen een ongecontroleerde escalatie.

"China bezit nog steeds meer dan $700 miljard aan Amerikaanse staatsobligaties"

Na het ondergaan van 104% Amerikaanse belastingen, sloeg China woensdag terug met 84% belastingen. Is hun tegenreactie echt significant?

De Chinese tegenreactie blijft voorlopig vrij gematigd. China heeft tarieven aangekondigd op Amerikaanse producten, maar hun directe impact blijft beperkt omdat China veel minder afhankelijk is geworden van Amerikaanse import. Ze hebben hun eigen technologische, auto- en industriële ecosysteem ontwikkeld, wat hun kwetsbaarheid vermindert. Anderzijds blijft de welvarende Chinese bevolking Amerikaanse producten consumeren, met name iPhones en luxeproducten. Hun belasting zal dus bepaalde gerichte producten raken, maar zonder op korte termijn een grote economische schok te veroorzaken.

Wat veel gevaarlijker is voor de Verenigde Staten is het financiële wapen: China bezit nog steeds meer dan $700 miljard aan Amerikaanse staatsobligaties. Een massale verkoop zou de rente sterk doen stijgen en de Amerikaanse financiële stabiliteit ondermijnen. Zelfs als dit nog niet hun uitgesproken strategie is, tonen recente bewegingen in de rente aan dat sommige spelers al signalen in deze richting beginnen te geven.

Zou China echt het wapen van staatsobligaties kunnen inzetten?

Als Peking zou besluiten deze activa massaal te verkopen, zou dit de waarde van Amerikaanse obligaties doen kelderen en de rente mechanisch doen stijgen, waardoor het veel duurder wordt om de Amerikaanse overheid te financieren. Dit zou een bijzonder harde klap zijn voor Washington, zeker gezien de huidige begrotingssituatie. Maar het zou ook een tweesnijdend zwaard zijn, want een devaluatie van staatsobligaties zou direct de financiële reserves van China raken.

Daarom zijn de Chinezen voorzichtig: ze zwaaien met de dreiging zonder bruut te handelen. Bovendien is het niet alleen China dat deze druk zou kunnen uitoefenen: Japan, dat nu zelfs meer Amerikaanse schuld bezit, zou ook kunnen meewegen. Als we de afgelopen dagen zo'n sterke druk op de Amerikaanse rente hebben gezien, met een stijging van 70 basispunten in 2-3 dagen, kan dit al een signaal zijn dat sommigen de soliditeit van de Amerikaanse obligatiemarkt beginnen te testen. Dit soort bewegingen, in de meest liquide markt ter wereld, is nooit onbeduidend.

Zijn de Amerikaanse financiële kringen nog steeds op één lijn met Trump?

We voelen duidelijk dat er barsten ontstaan. Bill Ackman, een invloedrijke Wall Street-figuur die Trump had gesteund, begint serieuze bedenkingen te uiten. Hij erkent dat lobbyen voor een verlaging van de wereldwijde belastingen in principe gerechtvaardigd kan zijn. Maar hij bekritiseert de gehanteerde methode: te bot, te snel, te riskant. De huidige sequentie, met dalende markten, stijgende rente en liquiditeitsrisico's, was helemaal niet het juiste moment om een allesomvattende handelsoorlog te ontketenen.

Veel financiers begrijpen dat als Trump niet snel van strategie verandert, hij de Amerikaanse groei kan doen kelderen, zijn eigen mandaat in gevaar kan brengen en een financiële crisis kan veroorzaken. En zelfs als ze het nog niet openlijk durven te zeggen, beginnen steeds meer van Trumps economische steunpilaren zich achter de schermen zorgen te maken.

Grote Amerikaanse techbedrijven, zoals Apple, lijken erg stil te blijven. Ze zijn niet volledig passief, maar ze handelen achter de schermen. Velen van hen hebben zeer krachtige lobbycontacten in Washington en sturen zorgwekkende signalen uit, maar vallen Trump nooit frontaal aan om represailles te vermijden. Het is belangrijk te begrijpen dat de Amerikaanse techsector door een zeer moeilijke periode gaat: Tesla is 50% gedaald, Apple is 30% gedaald, en gemiddeld hebben de Magnificent Seven 35% van hun kapitalisatie verloren in enkele maanden tijd. Dit is enorm, vooral omdat deze bedrijven miljoenen particuliere aandeelhouders hebben die deze verliezen ondervinden via hun pensioenfondsen en pensioenplannen.

Silicon Valley blijft op de verdediging omdat men weet dat Trump snel regulatoire hefboomwerking kan inzetten om hun leven moeilijker te maken. Maar het feit dat men hen niet publiekelijk hoort, betekent niet dat ze niet intern proberen het huidige beleid te beïnvloeden.

Klik hier om uw plaats te reserveren

"Vandaag is het doel China te isoleren"

Ten opzichte van China volgt Europa in deze context een andere strategie. Is dat te timide?

Ik zou zeggen dat Europa een veel vaardigere kaart speelt dan China. Het probeert een frontale escalatie te vermijden. Brussel stelt compromissen voor: nul wederzijdse belastingen op auto's en industrie, en gedeeltelijke openstelling van markten. Tegelijkertijd wijst Europa erop dat het ook vergeldingswapens heeft, zoals het anti-coercie-instrument dat direct op de Amerikaanse digitale giganten kan worden gericht. Maar het gebruikt ze niet onmiddellijk.

Dit is intelligente diplomatie omdat het rekening houdt met de kwetsbaarheid van het economische weefsel en de gevoeligheid van de publieke opinie. Zo toont Europa aan dat het confrontatie wil vermijden, terwijl het zich voorbereidt om zich indien nodig krachtig te verdedigen. Dit is veel verfijnder en ongetwijfeld effectiever op de lange termijn dan onmiddellijk in een logica van escalatie te stappen.

Staan China en de Verenigde Staten nu alleen tegenover elkaar in deze oorlog?

Ja, vandaag is het echt een frontale confrontatie tussen de Verenigde Staten en China. De Amerikaanse regering is daar open over: er is een wens om een duidelijke scheidslijn te trekken. Aan de ene kant zijn er 70 landen bereid om handelsakkoorden te sluiten met de Verenigde Staten. Aan de andere kant wordt China duidelijk aangewezen als de systemische rivaal. Dit is een grote strategische breuk.

Voorheen, zelfs onder Trump in zijn eerste termijn, waren er nog pogingen om China op te nemen in een herschikte wereldorde. Vandaag is het doel China te isoleren, het in te perken en economisch te verzwakken. Dit is een uiterst gevaarlijke dynamiek, omdat het veel landen dwingt partij te kiezen, wat ze niet per se willen. En voor de markten voegt het een extra laag onzekerheid toe.

Trump lijkt vastberaden. Kunnen de markten hem echt dwingen zijn strategie te wijzigen?

In de Verenigde Staten is de markt bijna een vierde macht. Wanneer de markten scherp dalen, zijn er onmiddellijke gevolgen voor het consumentenvertrouwen, de economische activiteit en de bankstabiliteit. We zagen dit in 2018: de eerste handelsoorlog tussen de Verenigde Staten en China leidde tot een explosie van de interbancaire rente, een teken dat banken elkaar niet meer vertrouwden om aan elkaar uit te lenen.

Als zich vandaag een vergelijkbare liquiditeitsstress zou voordoen, zou de Fed moeten ingrijpen en zou Trump absoluut van koers moeten veranderen om een economische ineenstorting te voorkomen. De markt is dus een echte rem op een suïcidaal handelsbeleid. Als er nog eens 10-15% daling is op de aandelenmarkten en spanningen op de interbancaire markt, zal Trump moeten onderhandelen.

Zien we al tekenen van liquiditeitsproblemen?

Nog niet op systemische wijze, maar we komen gevaarlijk dichtbij. Voorlopig zien we een klassieke risk-off-sequentie: aandelen dalen, olie daalt, en er stromen middelen uit risicovolle activa. Wat zorgwekkender is, is dat de langetermijnrente in de VS nu sterk stijgt, terwijl die bij paniek op de aandelenmarkt juist zou moeten dalen. Dit toont aan dat er massaal obligaties worden verkocht, waarschijnlijk door spelers die Amerikaanse activa willen afbouwen.

Het echte ultieme waarschuwingssignaal zal de verslechtering van de interbancaire liquiditeit zijn, dat wil zeggen het moment waarop banken elkaar niet meer vertrouwen om aan elkaar uit te lenen, zoals in 2018. En dat kan heel snel gebeuren: in slechts enkele dagen, soms zelfs enkele uren, schieten de rentes omhoog en kan de financiële machine tot stilstand komen. Dan zou de Fed dringend moeten ingrijpen. Voorlopig zijn we daar nog niet, maar de spanningen op de obligatiemarkt tonen aan dat het systeem onder druk staat.

"Dit is typisch voor een toename van paniek op de markten"

Wat vertellen de bewegingen in goud en olie ons in deze context?

Wat opvalt is dat we aanvankelijk een klassiek patroon hadden: met het begin van de handelsspanningen brak goud door de $3.000, een teken van zijn status als veilige haven. Olie daalde, wat de verwachting van een wereldwijde economische vertraging weerspiegelt. Maar wat subtieler is, is dat goud na de stijging een fase van daling doormaakte.

Dit wordt vaak verklaard door margin calls: wanneer fondsen geld verliezen op andere activa, moeten ze zelfs hun veilige havenposities zoals goud verkopen om hun verliezen te dekken. Dit is dus geen teken dat het risico verdwenen is; integendeel, het is een teken van liquiditeitsstress. De huidige sequentie toont aan dat we in een fase zitten waarin alles tegelijk daalt, aandelen, grondstoffen, obligaties... Dit is typisch voor een toename van paniek op de markten.

Hoe gedraagt Bitcoin zich in deze context?

Bitcoin is interessant om te observeren omdat het zich de afgelopen maanden als een technologie-actief heeft gedragen, sterk gecorreleerd met de Nasdaq. Sinds de Amerikaanse pre-verkiezingen bewegen Bitcoin en de Nasdaq bijna parallel, wat aantoont dat beleggers het nog steeds als een risicovol actief zien. Maar wat de laatste dagen opvalt, is dat Bitcoin een zekere mate van veerkracht toont: het daalt minder dan de Nasdaq. Dit is niet onbeduidend.

Het zou kunnen aangeven dat in deze wijdverspreide stress sommige beleggers Bitcoin niet alleen als technologie-actief, maar ook als alternatieve reserve beginnen te zien. Voor mij is het gebied tussen $70.000 en $80.000 zeer interessant voor langetermijnbeleggers. Het is een gebied van rijke technische steun, en historisch gezien gaan deze accumulatieniveaus vaak vooraf aan fasen van stabilisatie en vervolgens herstel. Voor een geduldig profiel zijn dit niveaus om serieus aan te werken.

Grote financiële figuren, zoals Larry Fink, hebben Bitcoin onlangs verdedigd, is dit een belangrijk signaal?

Ja, het is zeer belangrijk en zeer structurerend voor de toekomst van Bitcoin. Het zien van figuren als Larry Fink van BlackRock die de waarde van Bitcoin en de tokenisatie van activa erkennen, toont aan dat de traditionele financiële sector deze nieuwe instrumenten eindelijk omarmt. Het is niet zomaar een mode: het is een structurele verandering. Ze zien dat de historische volatiliteit van Bitcoin afneemt, wat een essentiële voorwaarde is voor een actief om breed geaccepteerd te worden.

Historisch gezien had Bitcoin volatiliteitspieken van 300%; vandaag zitten we veel lager. Vooral de massale instroom van institutionele beleggers creëert marktdiepte: meer spelers, meer liquiditeit, minder risico op extreme crashes. Dit verandert het risicoprofiel van Bitcoin volledig en effent het pad voor een nog bredere adoptie. Persoonlijk geloof ik sterk in de opkomst van getokeniseerde activa in de komende jaren, en Bitcoin zal in het hart van deze beweging blijven.

Bieden Amerikaanse techbedrijven ook kansen na de recente correctie?

Ja, maar met voorzichtigheid. De grote techbedrijven hebben de afgelopen maanden enorm geleden: Tesla is 50% kwijt, Nvidia een derde en Apple bijna 30%. Dit begint aantrekkelijke instapmomenten te creëren voor langetermijnbeleggers. Natuurlijk moet men rekening houden met de mogelijkheid van nog eens 10-20% correctie, vooral als de volatiliteit aanhoudt. Maar over het algemeen, als je betaalt voor een bedrijf als Nvidia of Apple na een correctie van 30-50%, presteer je historisch gezien zeer goed over een horizon van 3 tot 5 jaar.

En deze redenering geldt ook voor andere indices: zelfs op de CAC 40 rond 7.000 punten zijn dit niveaus waarop het redelijk is om te kopen voor een langetermijnbelegger. Je moet gewoon selectief zijn, mikken op solide aandelen, en accepteren dat de volatiliteit op korte termijn hoog zal blijven.

"De Europese industrie is duidelijk een van de grote winnaars in de huidige sequentie"

Kunnen we een geografische rotatie van investeringen verwachten, met meer interesse in Europa en Azië?

Ja, en ik denk dat die zelfs al aan de gang is. De handels- en geopolitieke context dwingt beleggers automatisch hun portefeuilles te diversifiëren, en dus hun historische overweging van de Verenigde Staten te verminderen. In de eerste helft van dit jaar hebben we al gezien dat Europese en opkomende markten het beter doen dan Amerikaanse aandelen, wat vrij zeldzaam is. Het agressieve beleid van Trump isoleert de Verenigde Staten en zet beleggers ertoe aan alternatieven te zoeken in Europa, Azië en Latijns-Amerika.

Dit is een fundamentele beweging: wereldwijde portefeuilles waren onevenredig geconcentreerd in de Verenigde Staten, dus het was logisch dat er op een gegeven moment een rotatie zou plaatsvinden. En vandaag wordt deze rotatie zowel door economische als door politieke redenen gedreven.

Welke Europese sectoren kunnen profiteren van deze nieuwe situatie?

De Europese industrie is duidelijk een van de grote winnaars in de huidige sequentie. Alles wat te maken heeft met infrastructuur, defensie en herindustrialisatie profiteert van een zeer sterke structurele dynamiek. De Stock 600 Industrie Europe, bijvoorbeeld, is een uitstekend vehikel om deze onderliggende trend te benutten. Zelfs de Europese auto-industrie zou voor een positieve verrassing kunnen zorgen: als China, onder druk van de Amerikaanse handel, zich heroriënteert op de binnenlandse vraag, zal dit de concurrentie op de Europese markten verlichten.

Andere sectoren om te overwegen zijn telecom, die vaak worden verwaarloosd maar hun aantrekkingskracht herwinnen met de uitdagingen van digitale soevereiniteit. En voor gedurfdere profielen biedt beursgenoteerd vastgoed kansen na massale dalingen sinds 2021. Dit zijn sectoren die automatisch zullen profiteren van lagere rente en de verwachte normalisering van de economie na de huidige stressperiode. Anderzijds zou ik voorzichtiger zijn met grondstoffen, met name olie, die kwetsbaar blijven voor het risico van een wereldwijde economische vertraging.

Met al deze vooruitzichten, is Bitcoin relevant in een portefeuille?

Ja, Bitcoin is een uitstekende aanvulling op de portefeuille in de huidige configuratie. We zullen waarschijnlijk een fase van dalende rente ingaan, druk op de dollar en aanhoudende geopolitieke instabiliteit: drie factoren die Bitcoin historisch hebben ondersteund. Bitcoin moet niet langer uitsluitend worden gezien als een ultra-volatiel speculatief actief. Met de massale instroom van institutionele beleggers is Bitcoin 'dikker' geworden: het reageert beter op goed nieuws, en de volatiliteit is beter beheersbaar geworden.

Wat zijn vanaf hier uw koersdoelen voor Bitcoin?

Mijn eerste redelijke doel zou een terugkeer zijn naar ongeveer $110.000, over een periode van één tot anderhalf jaar. Dat zou een logisch niveau zijn gezien de huidige technische niveaus en het potentieel voor herstel als de handelsspanningen afnemen. Daarna, over langere tijdshorizons, lijkt $150.000 tot $200.000 haalbaar binnen drie jaar. Maar we moeten begrijpen dat het momentum niet zo explosief zal zijn als na Covid: het zal waarschijnlijk een langzamere, meer gestructureerde rally zijn, met brede fasen van consolidatie. Wat gezond is, want het toont aan dat Bitcoin een volwassener actief wordt, geleidelijk geïntegreerd in traditionele portefeuilles.

Moeten we ook anticiperen op een terugkeer naar ultra-accommoderend monetair beleid (QE)?

Dit is op dit moment niet het basisscenario, maar we mogen het niet uitsluiten als de situatie uit de hand loopt. Als de handelsoorlog escaleert tot het punt dat er grote stress ontstaat op de bankliquiditeit of de staatschuld, dan zou de Fed inderdaad gedwongen kunnen worden een programma voor activa-aankopen, een QE, te herlanceren. Aanvankelijk zullen we echter eerder een pauze zien in de balansafbouw van de Fed en geleidelijke renteverlagingen.

Dit zou al een zeer gunstig klimaat zijn voor risicovolle activa. QE zou pas weer in beeld komen bij een ernstige systemische crisis, zoals een ongecontroleerde stijging van de lange rente of een grote interbancaire liquiditeitscrisis.

"Als de risicobereidheid toeneemt, kan Bitcoin herstellen"

Zou de ECB in dit kader afwijken van de Fed?

Dat is nu al het geval en de divergentie zou kunnen toenemen. De Fed heeft haar renteverlagingen vertraagd na de laatste in december, terwijl de ECB haar monetaire beleid blijft versoepelen. Europa biedt nu meer monetaire duidelijkheid dan de Verenigde Staten, wat vrij ongekend is.

Dit helpt de relatieve aantrekkelijkheid van Europese activa in wereldwijde portefeuilles te vergroten. Deze divergentie, als ze wordt bevestigd, zou zelfs kunnen leiden tot een blijvende herschikking van investeringsstromen ten gunste van Europa, vooral omdat de Europese markten over het algemeen goedkoper blijven dan de Amerikaanse markten.

Risiceren we een herhaling van een Europese staatsschuldencrisis?

Je moet nooit nooit zeggen, maar vandaag blijft het risico gematigd. Het massale Duitse begrotingsplan, gesteund door Europese fondsen, zal de hele Europese economie irrigeren en de meer kwetsbare staten zoals Frankrijk, Italië en Spanje ontlasten. Anderzijds, als de handelsoorlog aanhoudt en de Europese economie in een recessie stort, kunnen de spreads aanzienlijk toenemen, met name tussen Frankrijk en Duitsland. Het echte risico zou een langdurige escalatie zijn over meerdere maanden, die de groei zou verstikken en de perceptie van het soevereine risico zou verslechteren. Maar voorlopig blijft het centrale scenario er een van Europese veerkracht.

Tot slot, kunnen we in deze context een beetje optimistisch zijn voor Europa?

Ja, en dit is geen naïef optimisme: er zijn echte objectieve redenen. Europa beweegt. We voelen dat de Commissie begint te begrijpen dat we de regeldruk moeten verlichten, dat we massaal moeten investeren in industrie en defensie, en dat we de interne markt aantrekkelijker moeten maken voor bedrijven.

Europa heeft een echte troef: vandaag biedt het meer stabiliteit dan de Verenigde Staten, profiteert het van massale structurele investeringsplannen, en heeft het een aanzienlijk inhaalpotentieel op de financiële markten. De stromen beginnen zich al te herpositioneren. Als dit momentum aanhoudt, zou Europa de komende jaren een geloofwaardig investeringsalternatief kunnen worden voor de VS en China.

En qua Europese aandelen, welke sectoren zijn het meest veelbelovend in deze 'nieuwe wereld'?

Industrie in de breedste zin is een must: infrastructuur, toeleveranciers, defensie, bouw, alles wat zal profiteren van de Europese herindustrialisatie. De auto-industrie zou ook kunnen profiteren, vooral als China zijn binnenlandse consumptie stimuleert. De lang vergeten telecomsector staat ook weer in de schijnwerpers, met de uitdagingen van digitale soevereiniteit. Beursgenoteerd vastgoed, dat sinds 2021 zeer depressief is, biedt ook interessante kansen op middellange termijn bij dalende rente.

Anderzijds zou ik voorzichtiger zijn met energie en industriële grondstoffen, die gevoeliger zijn voor een vertraging van de wereldwijde groei. Over het algemeen moeten we sectoren bevoordelen die verbonden zijn met productieve investeringen, economische soevereinheid, en die kunnen profiteren van de geleidelijke daling van de rente.

En wat met Bitcoin in dit alles? Met al deze vooruitzichten van dalende rente en liquiditeitsinjecties, is het dan niet verstandig om het als hedge te hebben tegen het slechtste scenario?

In deze context van waarschijnlijk dalende rente en druk op de dollar heeft Bitcoin zijn plaats in een hedgestrategie. Het is een actief dat historisch heeft geprofiteerd van fasen van monetaire expansie en dalende langetermijnrente, omdat dit de aantrekkelijkheid van traditionele beleggingen zoals obligaties vermindert. En er is nog een belangrijk punt: de huidige correlatie tussen Bitcoin en de Nasdaq is nog steeds hoog, maar neemt af. Bitcoin toont nu meer veerkracht tijdens stressfasen.

Als de risicobereidheid weer toeneemt, kan Bitcoin sterk herstellen, en het zou een "hedge"-rol behouden tegen systemische risico's mocht het uit de hand lopen. De kapitalisatie blijft relatief klein vergeleken met de grote traditionele activaklassen, dus zelfs een bescheiden instroom van nieuw kapitaal kan grote prijsbewegingen veroorzaken. Kortom, het vandaag helemaal niet in een portefeuille hebben zou betekenen dat men bescherming en kansen misloopt.

‍

Klik hier om uw plaats te reserveren

Tegen de achtergrond van intense handelsspanningen tussen de Verenigde Staten, China en Europa, neemt Alexandre Baradez, marktanalist voor IG, de mondiale economische risico's onder de loep. Recessie, Bitcoin, tech, Europa: hij geeft een helder overzicht van de investeringsvooruitzichten en de gevaren om op te letten.